بزن باران...

دستهایش مثل دو شاخه بلور از پنجره ماشین بیرون آمده بود. موهای فرفریش چسبیده بود روی پیشانی صورتی که آرام و فارغ از همه چیز به قطره های باران توی پیاله ی دستش نگاه می کرد، فارغ از مادرش که خسته توی ترافیک غروب بارانی تهران رانندگی می کرد، فارغ از ما صف مردمی که جلوی مترو منتظر تاکسی بودیم ، ما که خسته بودیم و خیس و  خیلی هامان هم عصبی ، فارغ از هیاهوی ماشینها و آدمها و بوق و بوق و بوق، آنقدر بوق که صدای قطره های باران که با شتاب می بارید به گوش نمی رسید. اما او آنجا نبود باران توی دنیای دیگری بر او می بارید. من هر از گاهی خم می شدم و مقصدم را در گلوله ای از بخار  از پنجره ماشینی برای راننده می انداختم اما هیچ کس آن را نمی گرفت ، بقیه اوقات حواسم پیش او بود. نمی دانم چه شد که از دنیایش بیرون آمد و چشمهایمان به هم رسید. گفتم : سرما می خوری ، برو تو. قیافه اش جوری شد که مطمئنم خوشش نیامد ولی یکدفعه خنده صورتش را پر کرد و گفت : آخه داره بارون می یاد.

قطره های باران انگار روی تنم جوانه زدند. خستگیهایم را شستند و بردند. جایش امید آوردند. دختر کوچک عزیز ، برای تو و همه بچه های دنیا آرزوی زندگی پر از روزهای بارانی می کنم در صلح و شادی.