تو بلدی زندگی کنی ؟

بایست، نرو!

ما چشم به راه تابستان بودیم- زمستان آمد.

ما به خانه ها رفتیم
اما آنجا برف می بارید.
ما چشم به راه فردا بودیم
هر روز در انتظار فردا بودیم.
ما چشمهای مان را پشت پرده ی مژه ها پنهان می کنیم.
در چشمهای مان فریاد “به پیش!”
در چشمهای مان دستور: “بایست!”
در چشمهای مان به دنیا آمدن روز
و مرگ آتش.
در چشمهای مان شب پرستاره،
در چشمهای مان بهشت گمشده،
در چشمهای مان درِ بسته
تو کدام را برمی گزینی؟ بردار!
تشنه بودیم، آب نبود.
روشنایی می خواستیم، ستاره نبود.
زیر باران بیرون شدیم
و از جدول خیابان ها آب نوشیدیم.
ما ترانه می خواستیم، واژه نبود
می خواستیم بخوابیم، رویا نبود.
ما سوگوار بودیم و آرکستر والس می نواخت…

ترانه یی از وکتور تسوی

بلند شو پسرم !

گرگ، شنگول را خورده است

گرگ منگول را تکه تکه می کند

بلند شو پسرم!

این قصه برای نخوابیدن است

گروس عبدالملکیان

نفسم گرفت از این شهر

در این حصار بشکن...

برای ایران

به خاطر ایران

به خاطر ایران آباد ،آزاد و دانا

به امید روزهای روشن فردا رای می دهیم.

منبع : گلرخ نفیسی

دلتنگی...

در اندرون من بشارتی هست.                                                                                                  عجبم می آید ازین مرمان که بی آن بشارت شادند. اگر هر یکی را تاج زرین بر سر نهادی ، بایستی که راضی نشدندی که :" ما این را چه می کنیم؟ ما را آن گشاد اندرون می باید. کاشکی اینچه داریم همه بستندی و آنچه آن ماست به حقیقت به ما دادندی."

مرا گفتندی ، به خردگی ، "چرا دلتنگی ؟"                                                                                 مگر جامه ات می باید یا سیم؟                                                                                             گفتمی :"ای کاشکی این جامه نیز که دارم بستدیتی و از من به من دادیتی."

شمس- من و مولانا (کودکی)

سعدی

عجبست با وجودت که وجود من بماند              تو بگفتن اندر آیی و مرا سخن بماند

در روز عالیجناب سعدی جز فرود آوردن سر احترام چه می توان گفت که:

بوریا باف گرچه بافنده است              نبرندش به کارگاه حریر

حقیقت مثل گل سرخ ، خار دارد.

سال نو مبارک!

آواز بامداد گنجشکان را می شنوی ؟ بهار آمده است.

 

 

لادنم گل داده است ، همان که پارسال عید از کلاچای آورده ام . گلهای نارنجی و آجریش آغوش باز کرده اند برای بدرقه اسفند.

پاهایم زق زق می کنند بس که توی آب بوده اند ... اوه اوه جدی جدی بهار دارد می آید...

این صفحه را باز کردم تا به اسفند در نیمه راهش سلام کنم . به ماه تنهای سال که همه در انتظار پایانش ، در انتظار بهاری سبز روز می گذرانند .

اسفند ماه آخر سال : سلام.

آواز

کاش بلبل خموش بنشیند ، تا خر آواز خود تمام کند.

عالیجناب سعدی

  تو را در روزگاری دوست دارم که ...


نه معماری بلندآوازه‌ام
نه پيکره‌تراشی از روزگار رنسانس
نه آشنای ديرينه‌ی مرمر
اما
می‌خواهم بدانی
تن زيبای تو را چگونه ساخته‌ام
با گل و ستاره و شعر آراسته‌ام
و با ظرافت خط کوفی.

...

مگر می‌توانم
در ميدان‌های شعر فرياد نزنم:
دوستت دارم
دوستت دارم
دوستت دارم.
مگر می‌توانم
خورشيد را
در کشوهايم نگه دارم
مگر می‌شود
با تو
در پارکی قدم بزنم
و ماهواره‌ها
کشف نکنند
که تو دلدار منی.

...

بانوی من
شعر
آبرويم را برده است
و واژگان
رسوايت ساخته‌اند
من
مردی هستم
که جز عشقم را نمی‌پوشم
و تو
زنی
که جز لطافتت را.

...

بانوی من
آرزو دارم
در روزگار ديگری
دوستت می‌داشتم
روزگاری
مهربان‌تر
شاعرانه‌تر

...

آرزو می‌کردم
باتو شام می‌خوردم
شبی در فلورانس
آن‌جا که پيکره‌های ميکل آنژ
-هنوز هم-
نان و شراب را
با جهان‌گردان قسمت می‌کنند

...

آرزو می‌کردم
تو را
در روزگار ديگری می‌ديدم
روزگاری
که گنجشکان حاکم بودند
آهوان
پليکان‌ها
يا پريان دريايی.
نقاشان
موسيقی‌دان‌ها
شاعران
عاشقان
کودکان
و يا ديوانه‌ها.

...

اما افسوس
دير رسيده‌ايم
ما گل عشق را می‌کاويم
در روزگاری
که عشق را نمی‌شناسد.

نزار قبانی

این همان ابر است ...

آخرش باریدی ...